Wszystkie banki narodowe (banki handlowe licencjonowane przez Urząd Administratora Waluty) mają obowiązek przynależności do Systemu Rezerwy Federalnej. Banki handlowe licencjonowane przez władze stanowe nie mają takiego obowiązku, mogą jednak wybrać przystąpienie do Systemu. Obecnie około jedna trzecia banków handlowych w Stanach Zjednoczonych należy do Systemu Rezerwy Federalnej, co stanowi nieco mniejszy odsetek niż 49% zrzeszonych w 1947 r. Do 1980 r. jedynie banki członkowskie miały obowiązek utrzymywania rezerw w depozytach banków Rezerwy Federalnej. Banki niezrzeszone poddane były wymogom rezerw ustalanym przez władze stanowe, które najczęściej zezwalały na utrzymywanie znacznej części rezerw w postaci oprocentowanych papierów wartościowych. Ponieważ depozyty rezerw na rachunkach w Bankach Rezerwy Federalnej nie przynosiły żadnych odsetek, członkostwo w systemie było dosyć kosztowne; wraz ze wzrostem stóp procentowych rosły relatywne koszty pozostawania członkiem systemu, w związku z czym coraz więcej i więcej banków decydowało się na wystąpienie. Spadek liczby banków w Fed stanowił przedmiot poważnej troski Rady Gubernatorów i był jedną z przyczyn, dla których Rada zdecydowała się rozluźnić kontrolę podaży pieniądza sprawowaną przez Fed, co utrudniło Fed prowadzenie oolityki pieniężnej.