Bank Anglii, założony w 1694 r., jest najstarszym bankiem centralnym. Ustawowy nadzór rządu nad Bankiem Anglii wprowadziła ustawa Prawo Bankowe z 1946 r. Gubernator Banku Anglii, obecnie Eddie George, jest mianowany przez rząd na czteroletnią kadencję, podobnie jak 16 członków zarządu. Ponieważ władza nad bankiem została ustawowo powierzona rządowi, jest to najmniej niezależny bank. Uprawnienia Banku Anglii ograniczają się właściwie do przedstawiania rekomendacji co do kierunku polityki pieniężnej, ponieważ decyzja o podniesieniu lub obniżce stóp procentowych pozostawiona jest nie gubernatorowi Banku Anglii, lecz ministrowi finansów. Ostatnio rząd wprowadził trzy istotne zmiany instytucjonalne, które do pewnego stopnia zwiększyły niezależność Banku Anglii. Po pierwsze, w lutym 1993 r. sformalizowano comiesięczne spotkania pomiędzy gubernatorem a kanclerzem, na których ustalany jest kierunek polityki pieniężnej. Po drugie, począwszy od listopada 1993 r. Bank uzyskał większy zakres kompetencji w ustalaniu terminu zmian stóp procentowych wprowadzonych przez kanclerza, jeśli zmiany mają nastąpić przed kolejnym spotkaniem. Po trzecie, od kwietnia 1994 r., sprawozdania ze spotkań pomiędzy kanclerzem a gubernatorem publikowane są w dwa tygodnie po następnym comiesięcznym spotkaniu, czyli z sześciotygodniowym opóźnieniem. (Poprzednio opóźnienie to wynosiło 30 lat – dość zasadnicza zmiana). W wyniku wprowadzonych zmian wzrosła rola Banku Anglii w ustalaniu stóp procentowych.